เวลามีคนถามว่า “ศิลปะมันกินได้ไหม?
เราว่า ถ้าใครเคยเจอภาพที่ทำให้ใจเต้นแรงแบบไม่รู้ตัว ทุกคนคงเข้าใจว่าศิลปะไม่ได้แค่ “กินได้” แต่มันย่อยเข้าไปอยู่ในจิตวิญญาณเลยต่างหาก
แล้วถ้าศิลปะคืออาหารใจจริงๆ…คำถามคือ เรากำลังเสิร์ฟ “เมนูดั้งเดิม” อยู่หรือเรากำลังลองเมนูใหม่ๆ ที่ยังไม่มีใครเคยคิด?
เราถึงอยากทำ Ars Aeterna ขึ้นมา นิทรรศการที่ตั้งคำถามง่ายๆ แต่แรงมากว่า—
“ถ้าเทพเจ้าที่อยู่ในตำราโบราณถูกเล่าขานใหม่ ผ่านภาษาทัศนศิลป์ร่วมสมัย…เขาจะหน้าตาเป็นยังไง?”
พอคิดถึงตรงนี้เรานึกถึงคำบาลีคำหนึ่ง “อนิจจัง” ที่แปลว่าทุกสิ่งเปลี่ยนแปลง แต่ลองดูดีๆ มันไม่ได้หมายความว่าเก่าแล้วต้องทิ้ง มันคือการปรับร่างใหม่ให้ยังอยู่ต่อไปได้
กรีกโรมันเคยทำ โรมก็ลอกกรีก ฮอลลีวูดก็ลอกโรมต่อ เราแค่ทำเวอร์ชั่น 2025 ในกรุงเทพฯ เท่านั้นเอง
งานของเราเลยหลอมรวมหลายสิ่งให้กลายเป็น Mythicore—เส้นหมึกแบบมังงะญี่ปุ่นยุค 80-90 ที่จริงจังสุดขีด, ลายกนกไทยที่อ่อนช้อย, ความสมมาตร Art Deco ที่แข็งแรงราวกับตึก Empire State, แล้วใส่สีด้วย AI ที่เหมือนจับ NASA มาเล่นป๊อปอาร์ต
พูดง่ายๆ มันคือการเจรจาระหว่างอดีต ปัจจุบัน และอนาคต บนผืนผ้าใบเดียวกัน
ในเชิงจิตวิทยา ทุกครั้งที่เรามอง “เทพ” เราไม่ได้มองใครอื่นนอกจากเงาของตัวเอง Jung พูดไว้ชัดว่าเทพคือ archetype ของจิตส่วนลึก พูดอีกแบบ ทุกคนมีพระศิวะ พระแม่ลักษมี หรือ Chronos แอบซ่อนอยู่ในใจ
Ars Aeterna แค่เปิดไฟให้ทุกคนมองเห็นตัวเองในกระจกอีกบาน
สิ่งที่เราสนุกคือมันไม่ได้เป็นแค่ภาพ แต่คือมีเสียงดนตรีประกอบเหมือนเอา Spotify มาจับคู่กับพิธีกรรมโบราณ ถามว่าใครคิดแบบนี้บ้าง? คำตอบคือ ไม่มี…นอกจากเรา
ทุกคนที่มาไม่ได้แค่ดูรูป แต่กำลังต่อสายตรงกับตัวตนลึกๆ ของตัวเอง และนั่นแหละคือเหตุผลจริงที่เราทำ
เราไม่ได้อยากพิสูจน์ว่าเราเก่ง แต่เราอยากให้ทุกคนพิสูจน์ว่าตัวเองยังมีพลังอยู่แค่ไหน
บางทีเทพเจ้าที่เรารอคอย อาจไม่ใช่ใครที่ Olympus หรือเขาไกรลาส แต่เป็นทุกคนที่ยืนอยู่หน้าภาพในนิทรรศการนี่แหละ
แล้วเราจะได้เจอกันที่ Ars Aeterna—ศิลปะแห่งนิรันดร์ ที่ไม่ได้ทำให้เทพกลับมา แต่ทำให้เรากลับไปเจอตัวเองอีกครั้ง
อยากถามทุกคนว่า เวลามองกระจกครั้งล่าสุด ทุกคนเห็น “เทพเจ้า” ในตัวเองบ้างไหม หรือยังเห็นแค่คนที่พยายามเอาตัวรอดในแต่ละวัน?
เพราะจริงๆ แล้ว…ทั้งสองคนเป็นคนเดียวกัน
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น