จริงๆ แล้ว—เรากำลังทำสิ่งที่ดูเหมือนจะย้อนแย้ง แต่กลับเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดในโลก
คำถามที่เราโยนใส่ตัวเองทุกวันก็คือ: ถ้าเทพเจ้าจากตำนานกรีก โรมัน หรืออินเดีย ถูกเล่าขานใหม่ผ่านสายตาของคนยุค TikTok พวกท่านจะหน้าตาแบบไหน จะยังถือสายฟ้า คันศร ดอกบัวอยู่หรือเปล่า หรือจะนั่งเลื่อนมือถือเช็กเวลา 11:11 แล้วกด wish แบบคนสมัยนี้
ในบาลีมีคำว่า “อนิจจัง” แปลง่ายๆ ว่า “ไม่เที่ยง”
ทุกสิ่งเปลี่ยนไปหมด แม้แต่เทพเองก็ตาม ที่จริงนี่แหละคือเสน่ห์—เพราะสิ่งที่ไม่เที่ยงนี่เองที่ทำให้เรามีโอกาสสร้าง “ภาพใหม่” ของตำนานเดิมๆ ให้ยังหายใจอยู่ได้
วรรณกรรมคลาสสิกก็เคยเล่นเรื่องนี้เหมือนกัน อย่างโฮเมอร์เล่าถึงซุสที่โกรธก็ฟาดฟ้า ฝนก็ตก โลกก็สั่นสะเทือน ซึ่งถ้าแปลเป็นภาษาวิทยาศาสตร์ มันก็ไม่ต่างจาก low-pressure system ทำให้ฝนตกตามกฎฟิสิกส์อยู่ดี ความศักดิ์สิทธิ์กับกฎธรรมชาติ มันเป็นเหรียญเดียวกันคนละด้าน
เรามองว่าสังคมทุกวันนี้ก็ยังหิวเรื่องเล่าพวกนี้อยู่ เพียงแต่รูปแบบเปลี่ยน คนไม่ได้อยากเจอเทพบนเมฆขาวแล้ว เขาอยากเห็นเทพที่สะท้อน “ความหวัง ความกลัว และความฝัน” ในภาษาที่เข้าใจได้ทันที ถ้าพูดในเชิงจิตวิทยา ก็คือคนกำลังหาภาพแทนตัวเองในโลกที่วุ่นวายนี้ และเทพก็ยังเป็นเครื่องมือสะท้อนชั้นเยี่ยมเสมอ
นั่นคือที่มาของ Ars Aeterna – ศิลปะแห่งนิรันดร์ นิทรรศการที่เราปั้นด้วยมือและสมอง แต่เติมชีวิตด้วย AI และดนตรี ทุกภาพคือบทสนทนาระหว่างอดีตกับอนาคต ระหว่างหมึกดำกับโค้ดสีดิจิทัล ระหว่างตำนานกับความเป็นมนุษย์ในกรุงเทพฯ ปี 2025
เราพูดง่ายๆ แบบไม่อ้อมค้อมเลยว่า งานนี้มันไม่ใช่แค่โชว์รูป แต่มันคือการตั้งโต๊ะเจรจา—ระหว่างศิลปะกับเวลา ระหว่างคนดูแต่ละคนกับตัวเอง และถ้าทุกคนเดินออกไปพร้อมกับเจอ “อะไรบางอย่าง” ที่สะท้อนกลับมาในใจ นั่นแหละดีลที่เราต้องการ
สุดท้ายเราขอฝากไว้ง่ายๆ:
อย่ากลัวที่จะมองเทพในกระจก เพราะบางทีสิ่งที่ทุกคนเจอ อาจไม่ใช่เทพ แต่อาจเป็น “ตัวเองในเวอร์ชั่นที่ยังไม่เคยกล้ารับรู้”
ทุกคนพร้อมเมื่อไหร่ ก็เจอกันที่ Ars Aeterna.
วันเวลาจัดแสดงและสถานที่ TBA (to be announced)
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น